न्यूज अभियान
हरेक खबर विशेष खबर

काठमाडौं । 

देश र नागरिकको सुरक्षामा ज्यान दिएर अस्ताए एक वीर प्रहरी : रामहरि खड्कालाई आर्यघाटमा अन्तिम श्रद्धाञ्जली !

भोटेकोशीको बाढीमा कर्तव्य निर्वाह गर्दागर्दै ज्यान गुमाएका असई खड्काको पशुपति आर्यघाटमा अन्तिम बिदाइ !!

राष्ट्र र नागरिकको सुरक्षाका लागि खटिएको प्रहरीको वर्दीभित्र एउटा जीवन मात्र हुँदैन—त्यहाँ कर्तव्य, साहस, समर्पण र राष्ट्रप्रतिको जिम्मेवारी पनि हुन्छ। 
यही कर्तव्यपथमा आफ्नो जीवनको आहुति दिने एक वीर प्रहरी हुन्– असई रामहरि खड्का।

रसुवाको भोटेकोशीमा आएको विनाशकारी बाढीमा परी ज्यान गुमाएका प्रहरी चौकी टिमुरे, रसुवामा कार्यरत असई रामहरि खड्काको पशुपति आर्यघाटमा अन्तिम श्रद्धाञ्जलीसहित बिदाइ गरिएको छ।

नेपाल प्रहरीको जिम्मेवारी निर्वाह गर्ने क्रममा जीवन गुमाएका खड्काप्रति नेपाल प्रहरीका प्रहरी महानिरीक्षक दानबहादुर कार्की, भ्याली एआईजी सुशीलसिंह राठौर, प्रहरीका उच्च अधिकृत तथा अन्य प्रहरी कर्मचारीहरूले आर्यघाट पुगेर श्रद्धाञ्जली अर्पण गरे।

आर्यघाटमा उपस्थित प्रहरी अधिकृत तथा सहकर्मीहरूको अनुहारमा पीडा थियो, आँखामा आँसु थियो। तर त्यही मौनताभित्र एउटा गर्व पनि थियो—राष्ट्र र नागरिकको सुरक्षाका लागि खटिएको प्रहरी अन्तिम साससम्म आफ्नो कर्तव्यबाट पछि हटेन।

भोटेकोशीको उर्लंदो भेलले धेरैका सपना, घरपरिवार र जीवन बगायो। त्यसै विनाशकारी भेलमा खड्काले पनि आफ्नो जीवन गुमाए। तर उनको मृत्यु केवल एउटा प्रहरी कर्मचारीको मृत्यु होइन; यो कर्तव्यको वेदीमा राष्ट्रका लागि दिइएको बलिदान हो।

प्रहरीको जीवन जोखिमसँगै जोडिएको हुन्छ। अरू नागरिक सुरक्षित रहून् भनेर प्रहरी स्वयं जोखिमको अग्रमोर्चामा उभिन्छ। विपद् होस् वा अपराध, आन्दोलन होस् वा संकट—प्रहरीको पहिलो जिम्मेवारी नागरिकको सुरक्षा हुन्छ।

त्यही जिम्मेवारी निर्वाह गर्ने क्रममा खड्काले ज्यान गुमाएका हुन्।

वर्दीभित्रको एउटा जीवन, राष्ट्रका लागि अमूल्य बलिदान
रामहरि खड्काका लागि पनि परिवार थियो, आफ्ना सपना थिए, भविष्यका योजना थिए। तर जब कर्तव्यले बोलायो, उनले व्यक्तिगत सुरक्षाभन्दा राष्ट्र र नागरिकको सुरक्षालाई प्राथमिकता दिए।

यही कारण उनको अन्तिम बिदाइमा केवल परिवारजनको आँसु थिएन; सम्पूर्ण प्रहरी संगठनको पीडा र राष्ट्रको सम्मान पनि जोडिएको थियो।

कर्तव्य निर्वाह गर्दा ज्यान गुमाउने प्रहरीलाई सामान्य मृत्युको सूचीमा राख्न मिल्दैन। उनीहरूले आफ्नो जीवनलाई जोखिममा राखेर अरूको जीवन जोगाउने जिम्मेवारी बोकेका हुन्छन्। त्यसैले उनीहरूको बलिदान राज्यको स्मृतिमा मात्र होइन, राष्ट्रको चेतनामा जीवित रहनुपर्छ।

भोटेकोशीको बाढीले उनको शरीर खोस्यो, तर उनको कर्तव्यनिष्ठा खोस्न सकेन। भेलले उनको जीवन बगायो, तर राष्ट्र र नागरिकप्रतिको उनको समर्पण इतिहासबाट बगाउन सक्दैन।

अमर प्रहरीप्रति राष्ट्रको नमन
असई रामहरि खड्काको अन्तिम बिदाइले एउटा गम्भीर प्रश्न पनि छाडेको छ—विपद्को अग्रमोर्चामा ज्यानको बाजी थापेर खटिने सुरक्षाकर्मीको सुरक्षा र उनीहरूको परिवारको संरक्षणप्रति राज्य कति गम्भीर छ?

विपद् आउँदा उद्धारको पहिलो पंक्तिमा प्रहरी, सशस्त्र प्रहरी र नेपाली सेना उभिन्छन्। अरूलाई सुरक्षित स्थानमा पुर्‍याउँदा उनीहरू स्वयं जोखिममा हुन्छन्। कतिपय फर्केर आउँदैनन्। तर उनीहरूको बलिदानलाई केवल औपचारिक श्रद्धाञ्जलीमा सीमित गर्नु हुँदैन।

रामहरि खड्काको बलिदानले राज्यलाई सम्झाएको छ—राष्ट्रको सुरक्षा गर्ने हातलाई राष्ट्रले पनि उत्तिकै बलियो साथ दिनुपर्छ।

पशुपति आर्यघाटमा उनको पार्थिव शरीरलाई अन्तिम बिदाइ गरिरहँदा नेपाल प्रहरीले एउटा कर्तव्यनिष्ठ सहकर्मी गुमाएको छ। परिवारले आफ्नो प्रियजन गुमाएको छ। राष्ट्रले भने एक वीर योद्धा गुमाएको छ।
तर उनका लागि अन्तिम शब्द मृत्यु होइन, ‘अमर प्रहरी’ हो।

कर्तव्यको बाटोमा ज्यान अर्पण गर्ने रामहरि खड्काको नाम नेपाल प्रहरीको इतिहासमा सदैव सम्मानका साथ स्मरण गरिनेछ।

बगेको एउटा जीवन

देशको सीमा जोगाउनु मात्रै राष्ट्रसेवा होइन, संकटमा परेका नागरिकको जीवन जोगाउन आफ्नै जीवन जोखिममा राख्नु पनि सच्चा राष्ट्रसेवा हो। रसुवाको भोटेकोशीमा आएको विनाशकारी बाढीले यस्तै एउटा जीवन खोस्यो—नेपाल प्रहरीका असई रामहरि खड्काको।

कर्तव्य पालनाकै क्रममा बाढीको भेलमा परेर ज्यान गुमाएका खड्काको पार्थिव शरीर पशुपति आर्यघाट पुग्दा त्यो केवल एउटा प्रहरीको अन्तिम संस्कार थिएन, राष्ट्रका लागि जीवन अर्पण गर्ने एउटा वीर योद्धाप्रति देशले गरेको अन्तिम सलाम थियो। 

 प्रहरी अधिकृत तथा कर्मचारीहरूले अर्पण गरेको श्रद्धाञ्जलीमा एउटा संगठनको आँसु मात्र थिएन, देशको ऋण र नागरिकको मौन कृतज्ञता पनि थियो।
विपद् आउँदा धेरै मानिस सुरक्षित स्थान खोज्छन्। तर प्रहरी, सेना र सशस्त्र प्रहरीका जवानहरू भने अरूलाई सुरक्षित बनाउन जोखिमतर्फ दौडिन्छन्। अरूको जीवन बचाउने क्रममा आफ्नै जीवन गुमाउनु उनीहरूको सेवाको सबैभन्दा कठोर मूल्य हो।

 खड्काको मृत्युले एउटा गम्भीर प्रश्न पनि छाडेको छ—राष्ट्रसेवकको जीवनको मूल्य हामीले कति बुझेका छौँ? विपद्को बेला अग्रपंक्तिमा उभिने सुरक्षाकर्मीलाई पर्याप्त सुरक्षा उपकरण, प्रविधि, पूर्वसूचना र उद्धार क्षमता दिन नसक्ने राज्यले उनीहरूको बलिदानप्रति केवल श्रद्धाञ्जली दिएर आफ्नो दायित्व पूरा भएको ठान्न मिल्दैन।

आर्यघाटमा जल्दै गरेको चिताले एउटा शरीरलाई खरानी बनायो होला, तर खड्काको कर्तव्यनिष्ठा र बलिदानको कथा कहिल्यै खरानी हुने छैन। वीरहरू मर्दैनन्, उनीहरू इतिहासमा बाँचिरहन्छन्।
रामहरि खड्का अब प्रहरी चौकी टिमुरेको ड्युटीमा फर्किने छैनन्। तर उनले छाडेको कर्तव्यको बाटोमा हजारौँ सुरक्षाकर्मी फेरि उभिनेछन्।

वर्दीको चिता खरानी

वर्दीको चिताले एउटा शरीरलाई खरानी बनायो, तर त्यो आगोले एउटा प्रश्नलाई भने झन् बलियोसँग बल्झाइदियो—राष्ट्र र नागरिकको सुरक्षाका लागि आफ्नो जीवन अर्पण गर्नेहरूका लागि राज्यको ऋण कहिले सकिन्छ?

भोटेकोशीको उर्लंदो भेललेजीवन खोस्यो। पानीको त्यो भेल मृत्युको भेल थियो, तर कर्तव्यको बाटो छोडेर पछाडि हट्ने विकल्प रोजेनन्। वर्दी लगाएको मानिसको जीवन आफ्नै मात्र हुँदैन रहेछ। उसको हरेक सासमा राष्ट्रको जिम्मेवारी र नागरिकको सुरक्षा गाँसिएको हुँदो रहेछ।

जब विपद् आउँछ, मानिसहरू सुरक्षित ठाउँ खोज्छन्। तर सुरक्षाकर्मीहरू भने जोखिम खोज्दै अघि बढ्छन्। अरूको घर डुबिरहेको बेला उनीहरू उद्धारको हात बढाउँछन्। अरू जीवन बचाउन उनीहरू आफ्नै जीवनको बाजी थाप्छन्। यही त्यागको मूल्य हो—वर्दीको वास्तविक अर्थ।

पार्थिव शरीरमाथि सलामी चढिरहँदा प्रहरी संगठनका आँखा रसाएका थिए। चिता बलिरहेको थियो। धुवाँ आकाशतिर उडिरहेको थियो। लाग्थ्यो, त्यो धुवाँसँगै एउटा परिवारको सपना, एउटा आमाबाबुको भरोसा, जीवनसाथीको सहारा र सन्तानको भविष्य पनि आकाशतिर विलीन हुँदैछ।

तर वीरहरूको मृत्यु केवल मृत्यु हुँदैन। त्यो राष्ट्रको स्मृतिमा लेखिएको अमिट अक्षर हो।
वर्दीको चिता ड्युटीमा फर्किने छैनन्। वर्दी फेरि चौकीको ढोकामा झुन्डिने छैन। तर बलिदानले एउटा पुस्तालाई सिकाइरहनेछ—राष्ट्रसेवा भाषण होइन, आवश्यक पर्दा जीवन दिन सक्ने साहस हो।

राज्यले श्रद्धाञ्जलीका शब्द बोल्न सक्छ, सलामी दिन सक्छ, राष्ट्रिय झण्डा ओढाउन सक्छ। तर साँचो श्रद्धाञ्जली त्यतिबेला हुनेछ, जब कर्तव्य निभाउँदै गर्दा राज्यले जीवनको सुरक्षा पनि उत्तिकै जिम्मेवारीका साथ सुनिश्चित गर्नेछ।
आर्यघाटको आगो निभिसक्यो होला।

तर एउटा प्रश्न अझै धुवाँझैँ आकाशमा तैरिरहेको छ,राष्ट्रका लागि ज्यान दिने वीरको मूल्य राज्यले केवल मृत्यु भएपछि सम्झने हो, कि बाँचुन्जेल पनि बुझ्ने हो?
 शरीर खरानी भयो, तर तपाईंको बलिदान राष्ट्रको स्मृतिमा कहिल्यै खरानी हुनेछैन।

उनको अन्तिम यात्रामा देशले एउटा वीर सपूत गुमाएको छ।  

देश र नागरिकको सुरक्षाका लागि आफ्नो प्राणको आहुति दिने अमर प्रहरी रामहरि खड्काप्रति हार्दिक श्रद्धाञ्जली।
राष्ट्रले तपाईंलाई कहिल्यै बिर्सने छैन।

अमर प्रहरी रामहरि खड्का—हार्दिक सलाम!

यो पनि पढ्नुहोस् ।

 बाढीको कहरमा विनाशको भेल, नेपाली सेना,सशस्त्र प्रहरी बल र प्रहरीको हात र साथ

बेवारिसे शव होइनन्, बेवारिसे राज्यको प्रश्न हो

वर्दीको शक्ति बन्दुकमा होइन, संयमतामा हुन्छ